ŚWIAT FILMU
Film żyje w napięciu między dwoma krajobrazami, które z pozoru nie mają ze sobą nic wspólnego, a w rzeczywistości karmią się nawzajem.
Świat pięknych kłamstw
Warszawa, Mediolan / Paryż i Berlin. Pałacowe wnętrza, w których modelki pozują przy suto zastawionych stołach. Studia fotograficzne o sterylnej bieli. Galerie sztuki współczesnej. Wszystko jest tu doskonałe: światło, makijaż, kadr. Ewa jest u siebie, a jednocześnie coraz bardziej czuje się gościem we własnym życiu, bo pod tą powierzchnią nie ma nic – i dokładnie to zarzuca jej Hans.
PROWINCJONALNA POLSKA
Przydrożne hotele z niemodnym wyposażeniem. Stacje benzynowe i parkingi. Leśne drogi we mgle. Warsztaty samochodowe z kalendarzami z nagimi kobietami na ścianie. Dyskoteki w małych miasteczkach, gdzie pije się ciepłe szoty i tańczy do disco z lat 90. Ten świat nie udaje. Jest surowy, konkretny, fizyczny – i tu dzieje się wszystko, co istotne: intymność, rozmowy o przeszłości, strzał do rannej sarny, śmierć przy ognisku.
Jest jednak jeszcze trzeci świat
ŚWIAT DUCHÓW
Maria nie ma osobnej estetyki i to jest decyzja. Leży w łóżku obok siostry ze słuchawką w uchu. Siedzi na krześle i czyta na głos. Stoi w ogrodzie. To samo światło, ten sam obiektyw, żadnych zniekształceń. Ale swoje duchy ma też Natasza – rodziców, Mariupol, mobilne krematoria – i nie widzi ich nikt poza nią. Ten świat nie ma własnych lokacji, tylko przenika dwa pozostałe.
Świat, który wchodzi bez zaproszenia
Wojna nie ma w tym filmie własnej lokacji. Wchodzi w istniejące kadry i przestawia w nich znaczenia. Odwołany pociąg z Berlina ze względu na dywersję na kolei. Wiadomości w radiu dotyczące trawiących Europę pożarów. Rosyjski przy sąsiednim stoliku. Tatuaż z Mariupola na ramieniu. Minibusy z napisem Kijów po drugiej stronie przejścia granicznego. Nawet stary czołg na przydrożnym parkingu, przy którym bohaterki palą papierosy, przestaje w pewnym momencie być pomnikiem. To jest świat, którego Ewa nie umie sfotografować, bo nie daje się ustawić w kadrze.
KONTRAST JAKO NARZĘDZIE
To nie jest film o tym, że moda jest fałszywa, a prowincja prawdziwa. To jest film o kobiecie, która zbudowała karierę w świecie, który potrafi kontrolować, i wyjeżdża do świata, w którym jej kontrola nie działa. Ewa wyrusza z Warszawy czarnym jeepem wyglądającym jak rekwizyt z reklamy. Wraca autem wyklepanym u wiejskiego mechanika, z kurzem na desce rozdzielczej i zapachem benzyny we włosach. Między tymi dwoma samochodami mieści się cała jej przemiana.
Te wszystkie światy spotykają się w finale. Do tej samej berlińskiej galerii, do której przywiozła kiedyś zdjęcia technicznie doskonałe i emocjonalnie puste, Ewa wraca z materiałem, który wszyscy uznają za wybitny. Ale jedno z tych zdjęć przedstawia zbrodnię, w której Ewa brała udział. Wisi na ścianie i nikt poza nią o tym nie wie. Widz jest jedyną osobą, która stoi przed tym zdjęciem i wie, na co patrzy.
Te wszystkie światy spotykają się w finale. Do tej samej berlińskiej galerii, do której przywiozła kiedyś zdjęcia technicznie doskonałe i emocjonalnie puste, Ewa wraca z materiałem, który wszyscy uznają za wybitny. Ale jedno z tych zdjęć przedstawia zbrodnię, w której Ewa brała udział. Wisi na ścianie i nikt poza nią o tym nie wie. Widz jest jedyną osobą, która stoi przed tym zdjęciem i wie, na co patrzy.
