SYNOPSIS
EWA (38), uznana fotografka modowa, dostaje szansę na pierwszą solową wystawę w Berlinie. Kurator HANS (52) odrzuca jednak przyniesione przez nią zdjęcia: są perfekcyjne, ale pozbawione historii. Liczył na coś osobistego, na prace, w których fotografka wreszcie się odsłoni. Stawia warunek - Ewa ma przywieźć coś prawdziwego albo ścianę dostanie ktoś inny. Ma na to miesiąc.
Ewa ma tylko jedną prawdziwą historię. Dwadzieścia lat temu jej 16-letnia siostra Maria została zamordowana, a sprawców nigdy nie znaleziono. Ewa do dziś żyje w przekonaniu, że mogła ją uratować. Maria wciąż jej towarzyszy - jest w odbiciu szyby, w łóżku obok, siedzi na krześle, czytając książkę.
Ewa postanawia więc wrócić do porzuconego dyplomu: serii inscenizowanych zdjęć w miejscach niewyjaśnionych zabójstw kobiet. Nie chce jednak dokumentować przemocy. Chce pokazać piękno ofiar - ich twarze, ciała, niedokończone gesty - i uczynić widocznym to, co po kimś zostaje. Akta zdobywa od PAWŁA (48), byłego męża i policyjnego detektywa, który prowadził sprawę Marii - uwodzi go, usypia i kopiuje pliki z jego komputera.
Modelkę znajduje na castingu. NATASZA (21) uciekła z Mariupola, straciła rodziców i ledwo utrzymuje się w Warszawie. Gdy Ewa ją dostrzega, od razu wie, że tylko ona może być jej modelką. Ukrainka odmawia - i to aż dwa razy. Zgadza się dopiero za 10 tysięcy.
Kobiety wyruszają w podróż przez prowincjonalną Polskę. Pierwsza sesja odbywa się w lesie: Natasza ma odegrać zamordowaną kobietę, znalezioną wiele lat wcześniej w tym samym miejscu. Dziewczyna się buntuje - wyrywa się, krzyczy, że to przesada. Ale Ewa dokładnie wie, czego szuka: chwili, w której ciało modelki przestaje grać, a zaczyna po prostu być; w której ofiara odzyskuje twarz. Sesja kończy się awanturą i podniesieniem stawki do 20 tysięcy.
Kolejne dni zbliżają jednak kobiety: papierosy na przydrożnych parkingach, zapiekanki na stacji benzynowej, pierwsze zdjęcia robione przez Nataszę, pocałunek w klubie, który miał odstraszyć dwóch nachalnych chłopaków, a okazał się prawdziwy.
Ale świat o nich nie zapomina. Przypadkowy świadek nocnej sesji, przekonany, że widzi morderstwo, wzywa policję, która znajduje przy kobietach akta. Ostrzeżony przez policjantów Paweł, bojąc się utraty odznaki, rusza za nimi w pościg.
W rodzinnym domku letniskowym Ewa po raz pierwszy od dwudziestu lat wchodzi do pokoju, w którym znaleziono jej siostrę i widzi Marię odchodzącą przez ogród. To ich pożegnanie. Nazajutrz Natasza otwiera akta i znajduje w nich własną twarz. Rozumie, że została wybrana ze względu na podobieństwo do Marii. Mimo to zostaje - i sama sadza Ewę przed obiektywem. Role się odwracają: tym razem to Ewa pozuje jako Maria. Wieczorem, nad pobliskim jeziorem, Natasza po raz pierwszy opowiada o Mariupolu - o rodzicach i o mobilnych krematoriach - i kładzie głowę na brzuchu Ewy; leżą na pomoście w ciszy, która mieści wszystko.
W dyskotece w małym miasteczku Nataszę zaczepia ANDRIEJ (29) - rosły, głośny, rosyjskojęzyczny mężczyzna, który otwarcie popiera rosyjską agresję. Wyczuwa jej ukraiński akcent, a mimo to - albo właśnie dlatego - od pierwszej chwili traktuje ją jak zdobycz i nie przyjmuje odmowy. Gdy Natasza słyszy, co mówi, nie wytrzymuje i wylewa na niego szota. Ewa ratuje sytuację i wyciąga ją z lokalu. To spotkanie uruchamia w Ukraince coś, co tłumiła od miesięcy.
Jeszcze tej samej nocy Paweł dopada kobiety na parkingu, a Natasza, broniąc Ewy, rozbija mu butelkę na głowie. Kobiety uciekają, zabierając ze sobą broń Pawła. Gdy pędzą samochodem przez ciemny las, Ewa uderza w jedną z trzech saren, które nagle wyskoczyły na drogę. Fotografka dobija konające zwierzę zabraną Pawłowi bronią, po czym, płacząc, robi zdjęcie.
Wypadek zatrzymuje kobiety w pobliskim miasteczku, gdzie nad ranem, we mgle, podsłuchują rozmowę Andrieja z dwoma mężczyznami. Domyślają się, że szykują oni akcję dywersyjną mającą odciąć transport pomocy dla Ukrainy. Natasza chce iść na policję; Ewa namawia ją, żeby najpierw zdobyły dowód. Wtedy w pensjonacie ponownie zjawia się Paweł - odbiera im broń i akta oraz ostrzega Nataszę, z kim się zadaje. Mimo to Natasza ponownie decyduje się zostać. Zostaje też Ewa i po raz pierwszy od śmierci Marii nie chce się tylko przyglądać: po latach życia z poczuciem, że po zaginięciu Marii zamilkła i nie zrobiła nic, nie chce kolejnego wyrzutu sumienia.
Realizując plan Ewy, to Natasza podchodzi do Andrieja pierwsza. Mężczyzna, który nie ukrywał, że mu się podoba, bez wahania jedzie za kobietami na ognisko na terenie zamkniętej fabryki, gdzie lata temu znaleziono ciało zamordowanej dziewczyny. Ewa dyskretnie włącza nagrywanie i pilnuje, żeby pił, a Natasza gra jego zainteresowaniem, próbując wyciągnąć szczegóły akcji.
Andriej robi się coraz bardziej pijany i wylewny - przechwala się, że będzie bohaterem i namawia Nataszę, żeby z nim uciekła. W tańcu zaczyna ją obmacywać. Natasza wyrywa mu się i cofa o krok, ciężko oddychając - i wtedy między nich wkracza Ewa. Rozbawiony Andriej zaczepia także ją. Ewa odpycha go z całej siły. Andriej upada na kamień rozbijając głowę. Nie żyje. Zapada cisza. Ewa przejmuje kontrolę: wyłącza nagranie, wyjmuje z bagażnika lateksowe rękawiczki, każe Nataszy zebrać butelki, a zakrwawiony kamień wrzucają do stawu. W aucie Andrieja znajdują kanister z benzyną. To Natasza decyduje, żeby spalić samochód razem z ciałem. Ewa stoi i patrzy, a potem wyjmuje aparat i fotografuje płonący wrak.
W nocy, w tajemnicy przed Nataszą, Ewa odsłuchuje nagranie, które rzekomo skasowała. Tymczasem spowodowany upalnym latem pożar odsłania wrak, zanim zrobi to jakiekolwiek śledztwo.
Kobiety rozstają się na granicy. Natasza wraca na swoją wojnę i zostawia Ewie trzy klisze ze swojego aparatu.
Miesiąc później, w taksówce w Berlinie, Ewa słyszy w radiu, że sabotaż na kolei i tak się wydarzył, a sprawcy pozostają na wolności. W galerii wielkoformatowe inscenizacje Ewy sąsiadują z surowymi kadrami Nataszy, wywołanymi z pozostawionych klisz. Hans zatrzymuje się przy zdjęciu spalonego wraku i mówi, że to jedno wydaje się inne, tylko nie umie powiedzieć dlaczego. Ewa odpowiada, że wszystkie zdjęcia są prawdziwe. Gdy zostaje sama, dotyka szyby z portretem Nataszy i w odbiciu dostrzega biały punkt, przypominający ducha.
