SYNOPSIS
EWA (38), uznana fotografka modowa, dostaje szansę na pierwszą solową wystawę w Berlinie. Kurator HANS (52) odrzuca jednak przyniesione przez nią zdjęcia: są perfekcyjne i o niczym. Liczył na coś osobistego, na pracę, w której fotografka wreszcie się odsłoni. Stawia warunek – Ewa ma przywieźć coś prawdziwego albo ścianę dostanie ktoś inny. Ma na to miesiąc.
// SYNOPSIS
Ewa ma tylko jedną prawdziwą historię. Dwadzieścia lat temu jej 16-letnia siostra Maria została zamordowana, a sprawców nigdy nie znaleziono. Ewa do dziś nie uwolniła się od poczucia, że mogła ją uratować. Maria wciąż jej towarzyszy – jest w odbiciu szyby, w łóżku obok, siedzi na krześle, czytając książkę.
Ewa postanawia więc wrócić do porzuconego dyplomu: inscenizowanych zdjęć w miejscach niewyjaśnionych zabójstw kobiet. Akta zdobywa od PAWŁA (48), byłego męża i policyjnego detektywa, który prowadził sprawę Marii – uwodzi go, usypia i kopiuje pliki z jego komputera.
Modelkę znajduje na castingu. NATASZA (21) uciekła z Mariupola, straciła rodziców i ledwo utrzymuje się w Warszawie. Gdy Ewa ją dostrzega, od razu wie, że tylko ona może być jej modelką. Ukrainka odmawia – i to aż dwa razy. Zgadza się dopiero za 10 tysięcy.
Kobiety wyruszają w podróż przez prowincjonalną Polskę. Pierwsza sesja w lesie kończy się buntem i podniesieniem stawki do 20 tysięcy.
Kolejne dni je jednak zbliżają: papierosy na przydrożnych parkingach, zapiekanki na stacji benzynowej, pocałunek w klubie, który miał być tylko prowokacją, a okazał się prawdziwy.
Ale świat o nich nie zapomina. Przypadkowy świadek nocnej sesji, przekonany, że widzi morderstwo, wzywa policję, która znajduje przy kobietach akta. Ostrzeżony przez policjantów Paweł rusza za nimi w pościg.
W rodzinnym domku letniskowym Ewa po raz pierwszy od dwudziestu lat wchodzi do pokoju, w którym znaleziono jej siostrę, i widzi Marię odchodzącą przez ogród. To ich pożegnanie. Nazajutrz Natasza otwiera akta i znajduje w nich własną twarz. Rozumie, że została wybrana ze względu na podobieństwo do Marii. Mimo to zostaje – i sama sadza Ewę przed obiektywem. Role się odwracają: tym razem to Ewa pozuje jako Maria.
Na ich drodze staje ANDRIEJ (29), rosyjskojęzyczny nacjonalista, który próbuje poderwać Nataszę w klubie i nie przyjmuje odmowy.
Jeszcze tej samej nocy Paweł dopada kobiety na parkingu, a Natasza, broniąc Ewy, rozbija mu butelkę na głowie. Obie uciekają z jego bronią, którą chwilę później Ewa dobija w lesie ranną sarnę. Płacząc, robi zdjęcie.
Wypadek zatrzymuje kobiety w pobliskim miasteczku. Nad ranem, we mgle, podsłuchują rozmowę Andrieja z dwoma mężczyznami i domyślają się, że szykują oni akcję dywersyjną mającą odciąć transport pomocy dla Ukrainy. Natasza chce iść na policję; Ewa namawia ją, żeby najpierw zdobyły dowód. Wtedy w pensjonacie ponownie zjawia się Paweł – odbiera im broń i akta oraz ostrzega Nataszę, z kim się zadaje. Mimo to Natasza zostaje.
Realizując plan Ewy to Natasza podchodzi do Andrieja pierwsza. Mężczyzna, który nie ukrywał, że mu się podoba, bez wahania jedzie za kobietami na ognisko na terenie zamkniętej fabryki, gdzie lata temu znaleziono ciało zamordowanej dziewczyny. Ewa włącza nagrywanie i pilnuje, żeby pił.
Kiedy pijany Andriej dobiera się do Nataszy, Ewa odpycha go. Ten upada na kamień i rozbija głowę. Nie żyje. Ewa decyduje, że muszą zatrzeć ślady, a Natasza podpala samochód z ciałem. Potem Ewa wyjmuje aparat i fotografuje płonący wrak.
W nocy, w tajemnicy przed Nataszą, Ewa odsłuchuje nagranie, które rzekomo skasowała. Tymczasem spowodowany upalnym latem pożar odsłania wrak, zanim zrobi to jakiekolwiek śledztwo.
Kobiety rozstają się na granicy. Natasza wraca na swoją wojnę i zostawia Ewie trzy klisze ze swojego aparatu.
Miesiąc później, w taksówce w Berlinie, Ewa słyszy w radiu, że sabotaż na kolei i tak się wydarzył, a sprawcy pozostają na wolności. W galerii Hans zatrzymuje się przy zdjęciu spalonego wraku i mówi, że to jedno wydaje się inne, tylko nie umie powiedzieć dlaczego. Ewa odpowiada, że wszystkie zdjęcia są prawdziwe. Gdy zostaje sama, dotyka szyby z portretem Nataszy i w odbiciu dostrzega biały punkt, przypominający ducha.
