BOHATEROWIE
EWA
38-letnia uznana fotografka modowa, zmęczona światem, który sama współtworzy. Pracuje dla znanych marek i prestiżowych magazynów, a w ciemni wywołuje coś zupełnie innego: analogowe portrety kobiet zawieszone między jedną chwilą a drugą. Kontroluje wszystko - plan, ludzi, siebie. Uwodzi, kradnie i za nic nie przeprasza.
Jej młodsza siostra Maria została zabita, gdy Ewa miała 18 lat, a sprawców do dziś nie znaleziono. Ewa jest przekonana, że mogła ją uratować. Maria nie jest wspomnieniem - jest kimś, kto po prostu z nią żyje. Ewa zmienia to przeżycie w obraz, bo obraz jest bezpieczniejszy. Dlatego potrafi sfotografować martwą kobietę, ale nie umie opłakać własnej siostry. Pierwszą próbę zmierzenia się z tym podjęła na studiach, inscenizując sceny w miejscach zbrodni. Skończyło się narkotykami, depresją i nieoddanym dyplomem. Po dwudziestu latach wraca do tego projektu, zdeterminowana, by wreszcie go domknąć. Przy Nataszy pierwszy raz od lat odkłada aparat i mówi o sobie prawdę. Nie przestaje przy tym używać Ukrainki.
NATASZA
21-letnia Ukrainka z Mariupola. Rosjanie zabili jej rodziców w 2022 roku. Przez Kijów trafiła do Warszawy, gdzie od kilku miesięcy mieszka kątem w mieszkaniu dzielonym z obcymi ludźmi i łapie dorywcze prace. Nie ma dokąd wracać - jej miasto pozostaje w rosyjskich rękach.
Przed wojną chciała być aktorką, zdawać do Akademii Teatralnej i grać wymyślone życia. Wojna obsadziła ją jednak w roli uchodźczyni. Teraz Ewa płaci jej za kolejną rolę, czyli udawanie martwych kobiet. Natasza zawsze ma przy sobie analogowy aparat, który dostała od ojca na urodziny – jedyną rzecz, jaka została jej po rodzicach – i fotografuje wszystko, co ją zatrzyma. Nosi w sobie wściekłość, której sama się boi i czułość, której nie ma komu dać. Do projektu Ewy nie daje się namówić łatwo: odmawia dwa razy, bo uciekła przed przemocą i nie chce do niej wracać. Zgadza się dopiero za pieniądze.
Natasza nie jest wyłącznie przedmiotem cudzego spojrzenia. Pilnuje swojej ceny, odkrywa w sobie instynkt artystki i w końcu odwraca aparat na Ewę. Odkrywa też własną seksualność - po raz pierwszy jest blisko z kobietą. A przy opuszczonej fabryce to ona robi rzecz, po której nie ma już odwrotu.
PAWEŁ
48-letni detektyw z wydziału zabójstw i były mąż Ewy. Prowadził sprawę Marii, siostry byłej żony, zamordowanej dwadzieścia lat temu, lecz nigdy jej nie rozwiązał. To ciężar, który ich połączył i rozdzielił. Paweł kochał Ewę i jest przekonany, że gdyby wtedy złapał mordercę, nadal byliby razem. Gdy dowiaduje się, że była żona wykradła tajne akta z jego komputera, rusza w pościg za Ewą i Nataszą, by ratować swoją karierę.
HANS
52-letni uznany kurator sztuki z Berlina. Właśnie otwiera swoją trzecią galerię, w której chce pokazywać odważną fotografię. Jego asystentka namawia go, by dał Ewie szansę na pokazanie prac podczas otwarcia. Hans odniósł sukces, bo potrafi łączyć świat artystów ze światem kolekcjonerów. Ma bardzo biznesowe podejście, jest wymagający i krytyczny. Doskonale wykrywa autentyczność i bezlitośnie jej wymaga.
JAN
68-letni profesor fotografii w Akademii Sztuk Pięknych. Podczas studiów Ewy dostrzegł jej wyjątkowy talent i był dla niej dużym wsparciem. Wiedział o jej stracie i namawiał ją, by oswajała ją przez sztukę oraz przekształcała ból w twórczość. Jan pozostaje z Ewą w serdecznych relacjach. Po latach zachęca ją do powrotu do projektu, którego nie zdołała ukończyć na studiach.
ANDRIEJ
29-letni, rosyjskojęzyczny mężczyzna. Samotny, pijący, wychowany na propagandzie, w którą naprawdę wierzy: wojna jest dla niego nieporozumieniem, a Rosja krajem, który ktoś skrzywdził. Chce się wreszcie ożenić. Zwerbowano go, bo jest tanim narzędziem – ma wysadzić tory, którymi jedzie pomoc dla Ukrainy. Nie jest agentem, tylko amatorem, który chce być bohaterem. Natasza podoba mu się od pierwszej chwili. Ginie przez przypadek, od jednego pchnięcia.
MARIA
Zamordowana młodsza siostra Ewy. Została zabita w wieku 16 lat w rodzinnym domku letniskowym, który z Ewą traktowały jako sekretne miejsce nastoletnich imprez. Jej morderca nigdy nie został znaleziony. W filmie Maria powraca jako duch, nie jako groźba, lecz jako obecność. Nie jest wspomnieniem: jest tęsknotą, poczuciem winy i miłością w jednym. Natasza jest do niej łudząco podobna. Symboliczne pożegnanie Ewy i Marii nie oznacza uzdrowienia protagonistki. Znika nie żałoba, lecz potrzeba trzymania Marii w kadrze.
